Zeg maar Hein..
Geboren op 13 november 1861 in Amsterdam.
Koningin Wilhelmina moest nog geboren worden, de eerste auto nog uitgevonden; het Noordzee Kanaal nog gegraven en het Centraal Station nog gebouwd. Er was geen waterleiding, geen riolering. Buiten brandde een gaslantaarn en in Amerika was net de Burgeroorlog uitgebroken.
Hein was de middelste van 9 kinderen waarvan er drie al als baby overlijden. De jongste tijdens de laatste cholera-epidemie van Amsterdam in 1866. Zijn vader was kruier. Toen hij veertien was werkte Hein ook als kruier.
Op z 'n tweeëntwintigste kwam hij in dienst van de paardentram, de Amsterdamse Omnibus Maatschappij, de voorloper van het Gemeentelijke Vervoerbedrijf. Zijn eerste functie was fourage-medewerker. Paardenvoer klaar zetten, slepen met balen hooi en stro, stel ik mij zo voor. Zijn promotie naar wagenbestuurder op de eerste elektrische trams moet hij wel als hoogtepunt hebben ervaren. Het was hard werken; de 48 urige werkweek kwam pas in 1923; toen Hein net na veertig jaar met pensioen. Hij was toen 62.
Godsdienst was in die tijd een bron van veel maatschappelijke opwinding die niet aan Hein voorbijging. De Doleantie en de beweging van Abraham Kuyper moeten hem aangesproken hebben. Hij sloot zich aan bij Gereformeerde Kerk en kerkte in de Funenkerk.
Na zijn huwelijk ging hij wonen in Kattenburg in de buurt van zijn schoonfamilie. Hij zou er nooit meer weggaan.
Hij trouwde 2 keer en kreeg in totaal 10 kinderen waarvan er 7 volwassen werden. Hij overleed in 1937; 75 jaar oud.
Zijn jongste zoon was mijn vader. Hendrik was mijn grootvader.
Op schilderijen en foto’s van Breitner kijk ik altijd even of ik hem zie.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten